Een inhaalslag!

zondag 16 september. Seiseralm

De Seiseralm was een groot succes eergisteren (zie aldaar). Vandaar dat we nog maar een keer omhoog gaan met de kabelbaan. We wandelen nu over een ander gedeelte van de alm, en het is weer even mooi. Op het terrasje pal naast de kabelbaan is er Italiaans ijs in vele smaken. Toch wel speciaal in Sud-Tirol. Er is ook cappucino. Geen Italiaan drinkt dat 's middags, behalve onze vriend Iacopo uit Livorno, die in Leiden woont. Dus ik geneer me niet.
　

zaterdag 15 september. Naturgebied die Rosengarten

Vandaag wandelen we in natuurgebied der Rosengarten. Genoemd naar de Rosengarten Spitze (bijna drieduizendmeter hoog). Bij zonsondergang kleurt deze roze, vandaar de naam. Het wandelen gaat natuurlijk weer steil omhoog, maar de uitzichten op het massief maken veel van alle moeite goed. En wat er nog over blijft om goed te maken, compenseren we met een pint koel bier / Johannisbeersaft bij Rifugio Tchafon. Het afdalen gaat daarna als op rolletjes. Terug bij ons hutje komt Frau Schenk aanzetten met vers gefrit11 uur uurde Voelser Kirchtagskrapfen, flapjes gevuld met een plaatselijke gedroogde perensoort en abrikozenjam. Lekker!

vrijdag 14 september. Seiser Alm - Alpe di Siusi

 
Een kabelbaan brengt ons vanaf het dal bij Seis (1000 m) meer dan achthonderd meter omhoog naar de Seiser Alm. De rit, of liever de vlucht, is op zich al zeer de moeite waard. Het is warempel of je in een mandje onder een luchtballon hangt. Kalmpjes aan glijden de pijnboombossen, luid bellende koeien, hotelletjes en kerktorens onder je voorbij. Aan de horizon verschijnen toppen met eeuwige sneeuw. Aangekomen bij het eindstation ontvouwd zich het onvergetelijk uitzicht op de Seiser Alm: een enorme appelgroene alpenweide (7000 ha), omzoomd door grillige toppen, die nog getooid zijn met de poedersneeuw van woensdag. De zon schijnt lekker, maar het is 's morgens nog maar zeven graden. Onze wandeling volgt grotendeels het Paula & Hans Steger Pfad. De wandeling is niet erg zwaar, en bij elke bocht is er weer een nieuw fenomenaal vergezicht. Hij voert ons tot de Almrosen Huette, en dan weer terug naar de kabelbaan in Kompatch waar we begonnen zijn, een wandeling van vier uur. Hans & Paula Steger zijn de plaatselijke beroemdheden, klimfanaten, ski-kampioenen en natuurliefhebbers. Zij hebben zich erg ingezet voor het behoud van de natuur op de Seiser Alm. Als ze nog zouden leven, zouden ze dik in de honderd zijn, dus we zijn ze niet tegengekomen. Op een gegeven moment, als we een bosrand uitkomen, worden we vriendelijk tegengehouden door een vriendelijke dame met een walkie-talkie. Er zijn verderop opnamen aan de gang voor Commisario Brunelli voor de ARD, en of we even willen wachten. Er is ook een groep Schotse wandelaars, en we staan even lekker te kletsen in de schaduw van de pijnbomen. We nemen het wandelklimaat ter plekke en dat in de respectievelijke thuislanden even door, alsmede het BBC-aanbod in Nederland. Tevens helderen we even het misverstand op dat we tot de filmscrew zouden behoren. Na twintig minuten gaat ieder zijns weegs. Ships in the night... .

De tocht voert verder langs grazige weiden, luid bellende koeien en Huetten, waar je je kan verversen. We zijn tenslotte hier in Italie. Het is eigenlijk te mooi om waar te zijn. Aan het eind van de wandeling dralen we eindeloos om de kabelbaan vlucht naar beneden te nemen. De meeste poedersneeuw is inmiddels verdwenen van de omliggende toppen. Badmeester, ben ik al bruin?
Bij de Spar in Seis scoren we vijgen, parmaham, een fles Est! Est! Est! , en een pondje van de local potatoes. Dat wordt een vorstelijk voorgerecht, gevolgd door gebakken aardappeltjes met een kalkoenfileetje en sla (nog in de ijskast bewaard). Ook aardappels kunnen 'terroir' hebben, maar dat wisten we eigenlijk al. Opperdoezer Ronde uit Noord Holland zijn lekker! Maar deze zijn nog lekkerderder.

donderdag 13 september

Vannacht regende het geweldig, te horen vanuit ons warme bedje. Maar tot onze verrassing heeft het hogerop ook gesneeuwd: alle bergtoppen zijn nu bestrooid met poedersuiker. De Gardena Pass is helemaal bedekt met een laagje wit. Gelukkig ligt er op de weg niets, want we hebben winterbanden noch kettingen bij ons. Als we bij de Seiser Alm komen, is het alweer groen overal. We vinden bij Seis am Schlern (Siusi) een leuk appartementje in een boerderij. De keuken kijkt uit op de achtertuin, of liever de weide achter het huis, met daarachter weer bergen. En het zonnetje schijnt weer. We laten de koffers achter en rijden naar Bolzano, vijfentwintig kilometer verderop. Bolzano, of Bozen, is nauwelijks zo groot als Leiden, maar heeft wel een universiteit. Verder heeft het alles van de grote stad: verkeersproblemen, grafitti, bedelaars, Afrikanen die zonnebrillen verkopen op straat, fietspaden, hippe winkels, studenten en veel terrasjes. Heel knollig is de binnenstad met middelseeuwse huizen en kruip-door-sluip-door passages. De sfeer is Italiaans met een grote vleug Oostenrijk. Daar helpt zelfs de triomfboog die Mussolini hier neer liet zetten niets aan. Morgen gaan we de Seiser Alm nog eens proberen. We zitten er - niet toevallig -vlak bij.