Zaterdag 08 september 2012
Het is vandaag prachtig weer. De weergoden hebben de koperen ploert nog eens extra opgepoetst en hij staat te blikkereren aan de hemel.Helemaal niet slecht voor september. Maar we zitten dan ook in het zuidelijke deel van de Alpen. Het doel van vandaag is Lech dla Lunch. Er horen hier en daar nog wat accentjes op de letters, maar die weet ik niet uit mijn Wordpad te toveren. De voertaal is hier trouwens Italiaans, maar onderling praat men ook een onverstaanbaar soort retro-romaans.En met Duits kan je natuurlijk ook terecht.

Het Lech is een klein bergmeertje, dat via een gemakkelijk pad in anderhalf uur bereikt kan worden. Wel ietsje steil (35%). Morgen zullen we verrekken van de spierpijn. Geeft niet. De vergezichten op de ultragroene weiden, en daarboven de grillige pieken van dolomiet vervelen niet. Het dolomiet schijnt overigens gevormd te zijn als koraalriffen in een oerzee. De hele mikmak is vervolgens omhooggedrukt tot wat het nu is: gebergte. Bij het beloofde bergmeertje is het goed toeven. Het verse brood belegd met Emmenthaler uit de rugzak smaakt als honing, en onderweg is het water in onze fles veranderd in pure ambrozijn. De medewandelaars zijn dun gezaaid, en groeten allemaal vriendelijk terug op ons Bon Giorno, Gruess Gott, of gewoon Hallo (al naar gelang onze inschatting van de nationaliteit).

De groene weiden blijken bij nadere beschouwing vol te staan met bloeiende herfsttijloos ofwel naked lady. De terugweg voert gelukkig weer door koele bossen, want we zijn weer redelijk gaar. Nu ik deze zin intik, is het even voor zessen en beginnen de kerkklokken in het dorp te luiden voor de avonddienst. Men is hier erg katholiek.