Cinque Torri

Vandaag rijden we naar Cinque Torri. Het begint eentonig te worden, maar de rit alleen al is zeer de moeite waard. Cinqe Torri is een rotsformatie met vijf torenachtige punten in de bergen in de buurt van Cortina d'Ampezzo. Hier hebben de Italianen in WO I in stelling gelegen om de Oostenrijkers tegen te houden. Het is erg ruw terrein en je vraagt je af hoe ze de artillerie naar boven hebben gekregen. Wij staan op het parkeerterrein aan de voet , en vragen ons af hoe we zelf naar boven kunnen komen. We hebben namelijk nu wel een beetje spierpijn! Het antwoord is simpel. Met de stoeltjeslift! Je gaat naast elkaar op twee gele geschilderde cirkels staan, en de liftbank schuift onder je kont. Je klapt snel de voetensteunen neer, en de keizer zelf kan niet vorstelijker zitten. Marca vindt het toch maar eng. Maar tien minuten later staan we honderden meters hoger bij Cinque Torri. Natuurlijk is hier een refugio met uitgebreide kaart en terras, we zijn tenslotte in Italie.

Het museo bestaat uit de oorspronkelijke kazematten en loopgraven, waar je vrijelijk doorheen mag scharrelen, de informatieborden lezen en de tableaux vivants bewonderen. De geschiedenis gaat leven. De Italianen begonnen indertijd neutraal, maar ze hebben Sudtirol wel degelijk ingelijfd. Ze zijn hier echter wel vrij onafhankelijk van Rome. En de mix van Duitse en Italiaanse cultuur is erg charmant uitgevallen. Een hele stoet bergbeklimmers is bezig om de grootste Torre te bedwingen met touwen en pinnen die ze in de bergwand slaan. Ga er maar aan staan: De dom van Utrecht van buiten af beklimmen!

 Het uitzicht rondom is egaal: spectaculair. Maar tot nu toe is alles wat we in Italie bezochten wat met Cinque begint, erg bevallen (bijvoorbeeld Cinque Terre). Tot onze verrassing blijken we hier in Veneto te zitten, en wie Veneto zegt, zegt Venetie eens in de tien jaar is genoeg). Vandaag is broer Ruud jarig: Gratuliere! Proficiat! Happy Birthday!