Seiser Alm & Geotrail

Vandaag gaan we met de auto over de Passo Gardena richting Seiser Alm. We zijn niet de enigen, het is een drukte van belang op de smalle bergweggetjes. Want dit is wellicht de laatste mooie zondag hier in de Dolomieten. De motoren, fietsers, touring cars, wandelaars en auto's krioelen door elkaar; de meeste bedaard en voorzichtig, sommigen ongeduldig en roekeloos. Op de pas zelf is het drukker dan op het Waterlooplein op zaterdagmiddag. Het bergmassief waar het allemaal om te doen is, ligt ongewogen te bakken in de zon. Druk? Volgend millenium beter. Of het millenium daarop. Of over een miljoen jaar. Wij komen - zoals vaker gebeurt - niet aan op de gewenste plek. Wellicht ook te druk op deze zondag. In plaats daarvan lopen we langs het Geotrail in het Groedental. En pittige wandeling met pittoreske uitzichten, en: geologisch uitputtend verklaard via duidelijke borden in het Duits, Italiaans, Engels en het Reto-Romaans.

We weten nu alles over schuivende aardschollen, elkaar overlappende sedimentaire gesteenten, het opkrullen van aardkorsten, de erosieve werking van de laatste ijstijd, en met de voorbeelden er live bij gepresenteerd. Op een bepaalde plek zijn de verschillende gesteentelagen tot 285 miljoen jaar geleden met nummertjes aangegeven. Ze liggen gewoon open en bloot in de rotswand naast het pad. Op dit specifieke tijdstip in het vroege Krijt verhuisde het magnetische noorden van de Zuidpool naar de Noordpool, en stierf negentig procent vande levensvormen uit. Te zien en uitgelegd aan de hand van gesteenten met, en vrijwel zonder ingebakken fossielen. Behalve wij schijnt iedereen op de Seiser Alm te zitten, want wij hebben het rijk alleen.

Onderweg moeten we door een weitje met jonge koeien (met koeiebellen), die enthousiast luid boe-roepend op ons af hollen. Het verzetje van de dag. Ze zijn bij de pinken. Of zijn wij bij de pinken? Onderweg komen we langs prachtige boerderijen met veel geraniums aan de balkons en oude houten schuren, waar zwermen zwaluwen nestelen.

Terug in la Villa eten we meloen met Parmaham, en brouwen we een pittige minestrone. Die gaat naar binnen met een stevige snee 'pan multicereale' voorzien van een flinke vleug kummel.

 Even dreigt een fiks Gewitter, met dreigende wolken, maar het drijft over. We hebben weer de nodige kilometers getippeld, en we zullen slapen als rozen.