Herrenchiemsee

(Maandag 17 september)

Vandaag een ambitieus programma: een rit dwars door de Alpen van Bolzano naar de Bayerische Alpen. Het is prachtig, maar voor het snel kan je beter de Brenner autobahn nemen. Aan de Chiemsee nemen we de boot naar het Herreninsel. Daar ligt Schloss Herrenchiemsee. Dat is een kopie van Versailles, gebouwd door Ludwig II. Het is niet af, want een aantal jaren na de bouwstart werd de koning onder financiele curatele gesteld. Het was ook niet het eerste kasteel dat ie liet bouwen. Het slot ligt prachtig in een park, met zichtlijnen naar het water, en vorstelijke fontijnen, die spuiten dat het een lust is.

We waren er 25 jaar geleden ook al eens, en het enige dat we ons konden herinneren, waren de twee trappenhuizen, een helemaal in volle glorie met marmer, stucco en ornamenten, de ander kaal baksteen (want het geld was op).

We nemen de Engelse rondleiding. Dat is mazzel, want bij de Duitse versie die even eerder begint, zit een knaapje van drie, die halverwege de rondleiding hysterisch om zijn stepje begint te gillen, en afgevoerd moet worden. Deden wij ook vroeger? Vast wel eens. De rondleiding door de staatsiekamers laat ons achter in opperste verbluffing; want een prots en praal! Erg mooi is de grote klok, waar elk uur een vergulde Louis 14 naar buiten draait, en gekroond wordt. Dat wil zeggen, als de klok is opgewonden. Ludwig adoreerde de Franse koning.

Wij zijn de laatste groep deze dag. Even daarna spotten we onze guide op de fiets op weg naar huis.

Dan is het is al laat geworden, en gaan we op zoek naar een snurkplek. We vinden die in Schalchenhof aan de Chiemsee, een enorme Gasthof, met enorme glazen bier, een enorme T-bone steak, opgediend door een ober in hemdsmouwen en korte leren broek. De rekening is echter bescheiden. Onthouden voor de volgende keer! Rest ons kort kond te doen van de thuisreis over de Autobahn: saai maar voorspoedig.

Een inhaalslag!

zondag 16 september. Seiseralm

De Seiseralm was een groot succes eergisteren (zie aldaar). Vandaar dat we nog maar een keer omhoog gaan met de kabelbaan. We wandelen nu over een ander gedeelte van de alm, en het is weer even mooi. Op het terrasje pal naast de kabelbaan is er Italiaans ijs in vele smaken. Toch wel speciaal in Sud-Tirol. Er is ook cappucino. Geen Italiaan drinkt dat 's middags, behalve onze vriend Iacopo uit Livorno, die in Leiden woont. Dus ik geneer me niet.
　

zaterdag 15 september. Naturgebied die Rosengarten

Vandaag wandelen we in natuurgebied der Rosengarten. Genoemd naar de Rosengarten Spitze (bijna drieduizendmeter hoog). Bij zonsondergang kleurt deze roze, vandaar de naam. Het wandelen gaat natuurlijk weer steil omhoog, maar de uitzichten op het massief maken veel van alle moeite goed. En wat er nog over blijft om goed te maken, compenseren we met een pint koel bier / Johannisbeersaft bij Rifugio Tchafon. Het afdalen gaat daarna als op rolletjes. Terug bij ons hutje komt Frau Schenk aanzetten met vers gefrit11 uur uurde Voelser Kirchtagskrapfen, flapjes gevuld met een plaatselijke gedroogde perensoort en abrikozenjam. Lekker!

vrijdag 14 september. Seiser Alm - Alpe di Siusi

 
Een kabelbaan brengt ons vanaf het dal bij Seis (1000 m) meer dan achthonderd meter omhoog naar de Seiser Alm. De rit, of liever de vlucht, is op zich al zeer de moeite waard. Het is warempel of je in een mandje onder een luchtballon hangt. Kalmpjes aan glijden de pijnboombossen, luid bellende koeien, hotelletjes en kerktorens onder je voorbij. Aan de horizon verschijnen toppen met eeuwige sneeuw. Aangekomen bij het eindstation ontvouwd zich het onvergetelijk uitzicht op de Seiser Alm: een enorme appelgroene alpenweide (7000 ha), omzoomd door grillige toppen, die nog getooid zijn met de poedersneeuw van woensdag. De zon schijnt lekker, maar het is 's morgens nog maar zeven graden. Onze wandeling volgt grotendeels het Paula & Hans Steger Pfad. De wandeling is niet erg zwaar, en bij elke bocht is er weer een nieuw fenomenaal vergezicht. Hij voert ons tot de Almrosen Huette, en dan weer terug naar de kabelbaan in Kompatch waar we begonnen zijn, een wandeling van vier uur. Hans & Paula Steger zijn de plaatselijke beroemdheden, klimfanaten, ski-kampioenen en natuurliefhebbers. Zij hebben zich erg ingezet voor het behoud van de natuur op de Seiser Alm. Als ze nog zouden leven, zouden ze dik in de honderd zijn, dus we zijn ze niet tegengekomen. Op een gegeven moment, als we een bosrand uitkomen, worden we vriendelijk tegengehouden door een vriendelijke dame met een walkie-talkie. Er zijn verderop opnamen aan de gang voor Commisario Brunelli voor de ARD, en of we even willen wachten. Er is ook een groep Schotse wandelaars, en we staan even lekker te kletsen in de schaduw van de pijnbomen. We nemen het wandelklimaat ter plekke en dat in de respectievelijke thuislanden even door, alsmede het BBC-aanbod in Nederland. Tevens helderen we even het misverstand op dat we tot de filmscrew zouden behoren. Na twintig minuten gaat ieder zijns weegs. Ships in the night... .

De tocht voert verder langs grazige weiden, luid bellende koeien en Huetten, waar je je kan verversen. We zijn tenslotte hier in Italie. Het is eigenlijk te mooi om waar te zijn. Aan het eind van de wandeling dralen we eindeloos om de kabelbaan vlucht naar beneden te nemen. De meeste poedersneeuw is inmiddels verdwenen van de omliggende toppen. Badmeester, ben ik al bruin?
Bij de Spar in Seis scoren we vijgen, parmaham, een fles Est! Est! Est! , en een pondje van de local potatoes. Dat wordt een vorstelijk voorgerecht, gevolgd door gebakken aardappeltjes met een kalkoenfileetje en sla (nog in de ijskast bewaard). Ook aardappels kunnen 'terroir' hebben, maar dat wisten we eigenlijk al. Opperdoezer Ronde uit Noord Holland zijn lekker! Maar deze zijn nog lekkerderder.

donderdag 13 september

Vannacht regende het geweldig, te horen vanuit ons warme bedje. Maar tot onze verrassing heeft het hogerop ook gesneeuwd: alle bergtoppen zijn nu bestrooid met poedersuiker. De Gardena Pass is helemaal bedekt met een laagje wit. Gelukkig ligt er op de weg niets, want we hebben winterbanden noch kettingen bij ons. Als we bij de Seiser Alm komen, is het alweer groen overal. We vinden bij Seis am Schlern (Siusi) een leuk appartementje in een boerderij. De keuken kijkt uit op de achtertuin, of liever de weide achter het huis, met daarachter weer bergen. En het zonnetje schijnt weer. We laten de koffers achter en rijden naar Bolzano, vijfentwintig kilometer verderop. Bolzano, of Bozen, is nauwelijks zo groot als Leiden, maar heeft wel een universiteit. Verder heeft het alles van de grote stad: verkeersproblemen, grafitti, bedelaars, Afrikanen die zonnebrillen verkopen op straat, fietspaden, hippe winkels, studenten en veel terrasjes. Heel knollig is de binnenstad met middelseeuwse huizen en kruip-door-sluip-door passages. De sfeer is Italiaans met een grote vleug Oostenrijk. Daar helpt zelfs de triomfboog die Mussolini hier neer liet zetten niets aan. Morgen gaan we de Seiser Alm nog eens proberen. We zitten er - niet toevallig -vlak bij.

Piove & Pizze

Anders dan in Nederland zit de stemming er vandaag hier in Alto Adige niet erg in. Geheel volgens het weerbericht, regent het hier pijpestelen. Morgen is het weer droog, zo is beloofd. We zijn vanmorgen nog even wezen kijken bij de Oostenrijkse kant van Cinque Torri, maar in de zeikregen is het toch niet zo leuk wandelen en het is toch weer 650 meter omhoog klimmen.

Dan nemen we maar een kijkje in Cortina d'Ampezzo en ook daar regent het. Check. Gelukkig is er thuis ook nog wat te doen: het dagboek schrijven en wat lezen. Er staan drie flinke boekenkasten electronisch opgeslagen op ons computertje.
Captain Jack Aubrey (tijdgenoot van Napoleon) is met zijn smaldeel druk doende om in Reunion en Mauritius tegen de Fransen te bakkeleien. Het is een spannend en kleurrijk verhaal, opgedist met oog voor historisch detail en door Patrick O'Brian geschreven in prachtig literair Engels. Dit is deel vier in de reeks. Er zijn er gelukkig nog zestien.

De Crazzolara's (van wie we het appartement huren) spreken Reto-Romaans (Ladin in hun eigen taal). Het dialect verschilt per vallei, zo vertellen ze (in het Duits). Dat kunnen we uitproberen, want morgen verkassen we naar de omgeving van de Seiser Alm. Zouden wij het verschil kunnen horen?
In het dorp is de plaatselijke pizzeria houtgestookt en drukbezocht. De Gorgonzola, Speck & Cipolle is perfect, evenals de Capricciosa. En het bier natuurlijk.

Cinque Torri

Vandaag rijden we naar Cinque Torri. Het begint eentonig te worden, maar de rit alleen al is zeer de moeite waard. Cinqe Torri is een rotsformatie met vijf torenachtige punten in de bergen in de buurt van Cortina d'Ampezzo. Hier hebben de Italianen in WO I in stelling gelegen om de Oostenrijkers tegen te houden. Het is erg ruw terrein en je vraagt je af hoe ze de artillerie naar boven hebben gekregen. Wij staan op het parkeerterrein aan de voet , en vragen ons af hoe we zelf naar boven kunnen komen. We hebben namelijk nu wel een beetje spierpijn! Het antwoord is simpel. Met de stoeltjeslift! Je gaat naast elkaar op twee gele geschilderde cirkels staan, en de liftbank schuift onder je kont. Je klapt snel de voetensteunen neer, en de keizer zelf kan niet vorstelijker zitten. Marca vindt het toch maar eng. Maar tien minuten later staan we honderden meters hoger bij Cinque Torri. Natuurlijk is hier een refugio met uitgebreide kaart en terras, we zijn tenslotte in Italie.

Het museo bestaat uit de oorspronkelijke kazematten en loopgraven, waar je vrijelijk doorheen mag scharrelen, de informatieborden lezen en de tableaux vivants bewonderen. De geschiedenis gaat leven. De Italianen begonnen indertijd neutraal, maar ze hebben Sudtirol wel degelijk ingelijfd. Ze zijn hier echter wel vrij onafhankelijk van Rome. En de mix van Duitse en Italiaanse cultuur is erg charmant uitgevallen. Een hele stoet bergbeklimmers is bezig om de grootste Torre te bedwingen met touwen en pinnen die ze in de bergwand slaan. Ga er maar aan staan: De dom van Utrecht van buiten af beklimmen!

 Het uitzicht rondom is egaal: spectaculair. Maar tot nu toe is alles wat we in Italie bezochten wat met Cinque begint, erg bevallen (bijvoorbeeld Cinque Terre). Tot onze verrassing blijken we hier in Veneto te zitten, en wie Veneto zegt, zegt Venetie eens in de tien jaar is genoeg). Vandaag is broer Ruud jarig: Gratuliere! Proficiat! Happy Birthday!

Passo Sella & Augustinus pad

In Nederland stappen vele brave mensen vanmorgen in hun auto op weg naar hun werk. Wij stappen ook in de auto, maar wij gaan lekker naar de Rifugio Passo Sella. Het is een prachtige rit door de bergen, die af en toe wel iets weg hebben van de woeste bergen in de strips van Marten Toonder, met enge speerachtige punten, omcirkeld door troepen raven. Gelukkig schijnt het zonnetje vriendelijk, want je weet niet door wat voor kwel je overrompeld kan worden.

Bij Passo Sella begint het Augustinus wandelpad, dat urenlang op 2200 meter hoogte door de bergen kronkelt. Bij elke bocht is er een nieuw adembenemend vergezicht.

Aan het begin van de wandeling is er een opstijgpunt voor hanggliders. Ze kiezen vanochtend met tientallen het luchtruim. Het is net of er een reus aan het bellenblazen is. De vrolijk gekleurde gliders cirkelen statig omhoog op de termiek.

Het wandelpad is genoemd naar koning Friedrich August van Saksen, die hier begin 20e eeuw veel kwam wandelen. Zaten de plaatstelijke boeren en de andere Wanderer samen 's avonds aan een pint bier, dan kon August zich voorstellen als 'Keenig von Sachsen'.

Je loopt zover je zin hebt, en dan draai je gewoon om en loopt terug. In het weekend loop je in een file, maar dat valt vandaag reuze mee. Bij het refugio is er ampel plek om te parkeren, maar toch is het nog vrij vol. Voor motoren is er een apart stuk. De een of andere leukerd heeft voor de meest voorkomende merken speciale schildjes opgehangen. En zo staan de motoren keurig op merk. Je gaat als eigenaar van een Harley Davidson natuurlijk niet tussen de Suzuki's staan! Als je een Enfield of een Norton hebt, is er een licht probleem... Affijn. Lichtelijk gaar, maar zeer voldaan rijden wij weer huiswaarts naar la Villa. Nessie uit Schotland rijdt al jaren met ons mee op de hoedenplank. Hij mag er af en toe even uit als het erg mooi is buiten.

Seiser Alm & Geotrail

Vandaag gaan we met de auto over de Passo Gardena richting Seiser Alm. We zijn niet de enigen, het is een drukte van belang op de smalle bergweggetjes. Want dit is wellicht de laatste mooie zondag hier in de Dolomieten. De motoren, fietsers, touring cars, wandelaars en auto's krioelen door elkaar; de meeste bedaard en voorzichtig, sommigen ongeduldig en roekeloos. Op de pas zelf is het drukker dan op het Waterlooplein op zaterdagmiddag. Het bergmassief waar het allemaal om te doen is, ligt ongewogen te bakken in de zon. Druk? Volgend millenium beter. Of het millenium daarop. Of over een miljoen jaar. Wij komen - zoals vaker gebeurt - niet aan op de gewenste plek. Wellicht ook te druk op deze zondag. In plaats daarvan lopen we langs het Geotrail in het Groedental. En pittige wandeling met pittoreske uitzichten, en: geologisch uitputtend verklaard via duidelijke borden in het Duits, Italiaans, Engels en het Reto-Romaans.

We weten nu alles over schuivende aardschollen, elkaar overlappende sedimentaire gesteenten, het opkrullen van aardkorsten, de erosieve werking van de laatste ijstijd, en met de voorbeelden er live bij gepresenteerd. Op een bepaalde plek zijn de verschillende gesteentelagen tot 285 miljoen jaar geleden met nummertjes aangegeven. Ze liggen gewoon open en bloot in de rotswand naast het pad. Op dit specifieke tijdstip in het vroege Krijt verhuisde het magnetische noorden van de Zuidpool naar de Noordpool, en stierf negentig procent vande levensvormen uit. Te zien en uitgelegd aan de hand van gesteenten met, en vrijwel zonder ingebakken fossielen. Behalve wij schijnt iedereen op de Seiser Alm te zitten, want wij hebben het rijk alleen.

Onderweg moeten we door een weitje met jonge koeien (met koeiebellen), die enthousiast luid boe-roepend op ons af hollen. Het verzetje van de dag. Ze zijn bij de pinken. Of zijn wij bij de pinken? Onderweg komen we langs prachtige boerderijen met veel geraniums aan de balkons en oude houten schuren, waar zwermen zwaluwen nestelen.

Terug in la Villa eten we meloen met Parmaham, en brouwen we een pittige minestrone. Die gaat naar binnen met een stevige snee 'pan multicereale' voorzien van een flinke vleug kummel.

 Even dreigt een fiks Gewitter, met dreigende wolken, maar het drijft over. We hebben weer de nodige kilometers getippeld, en we zullen slapen als rozen.



　

Zaterdag 08 september 2012
Het is vandaag prachtig weer. De weergoden hebben de koperen ploert nog eens extra opgepoetst en hij staat te blikkereren aan de hemel.Helemaal niet slecht voor september. Maar we zitten dan ook in het zuidelijke deel van de Alpen. Het doel van vandaag is Lech dla Lunch. Er horen hier en daar nog wat accentjes op de letters, maar die weet ik niet uit mijn Wordpad te toveren. De voertaal is hier trouwens Italiaans, maar onderling praat men ook een onverstaanbaar soort retro-romaans.En met Duits kan je natuurlijk ook terecht.

Het Lech is een klein bergmeertje, dat via een gemakkelijk pad in anderhalf uur bereikt kan worden. Wel ietsje steil (35%). Morgen zullen we verrekken van de spierpijn. Geeft niet. De vergezichten op de ultragroene weiden, en daarboven de grillige pieken van dolomiet vervelen niet. Het dolomiet schijnt overigens gevormd te zijn als koraalriffen in een oerzee. De hele mikmak is vervolgens omhooggedrukt tot wat het nu is: gebergte. Bij het beloofde bergmeertje is het goed toeven. Het verse brood belegd met Emmenthaler uit de rugzak smaakt als honing, en onderweg is het water in onze fles veranderd in pure ambrozijn. De medewandelaars zijn dun gezaaid, en groeten allemaal vriendelijk terug op ons Bon Giorno, Gruess Gott, of gewoon Hallo (al naar gelang onze inschatting van de nationaliteit).

De groene weiden blijken bij nadere beschouwing vol te staan met bloeiende herfsttijloos ofwel naked lady. De terugweg voert gelukkig weer door koele bossen, want we zijn weer redelijk gaar. Nu ik deze zin intik, is het even voor zessen en beginnen de kerkklokken in het dorp te luiden voor de avonddienst. Men is hier erg katholiek.

Vrijdag 07 september 2012
We wandelen door een koel dennenwoud naar het volgende dorp, Corvara. Dat ziet er ongeveer precies uit als la Villa: een dorpsstraat met hotels, balkons met overdadig veel geraniums, en kabelbanen omhoog. We nemen de kabelbaan naar Col Alt, een paar honderd meter omhoog. Het gondeltje is warempel net een lift, omdat we nogal steil omhoog gaan. Zo moet Abeltje van Annie M.G. Schmidt zich hebben gevoeld. We zitten nu op 2000 meter hoog en kunnen de eeuwige sneeuw op de Marmolade (3342 m) bewonderen. In een ver dal klingelen wat koeiebellen, en we beginnen aan de afdaling terug naar la Villa. Het draait al gauw uit op naar beneden klauteren langs een steil pad met veel losse brokken. Voorzichtig aan, want je wil niet op dag een je poot al breken. Op de laatste dag ook niet trouwens. Toch worden we ingehaald door twee ruiters die hun paard aan de teugels voortleiden. Die paarden hebben het ook moeilijk. Vervolgens komt er een mountainbiker langs, die met doffe klappen naar beneden komt rammen. Komt straks ome Jan met de handkar nog? Gelukkig niet, en uiteindelijk wordt het voor ons ook weer vlak. Enigszins gaar, maar zeer voldaan bereiken we ons dorpje. De plaatselijke Spar biedt alles wat wij ons kunnen wensen ter lavenis van de inwendige mens. Morgen weer wandelen!

We zijn maandag 03 september 2012 onderweg gegaan naar de Dolomieten. De bedoeling is om daar wat van onze vermoeidheden en muizenissen kwijt te raken. Dat zal heel wat wandeluren gaan kosten, boeiende berg(g)ezichten, loeiende koeien en vloeiende bierstromen, stromende beekjes en ook bekende plekjes. Gewoontegetrouw vertrekken we vroeg in de middag, want we willen geen gestress.
Eerst pakken we rustig in, genieten nog even van de gulle nazomerse zon, en knippen de vuurdoorn wat bij. Vervolgens brengen we onze stempassen bij buurtgenoot Hans, die voor ons zal stemmen op 12 september. Met SP of PVV heeft ie wat moeite zegt ie, maar de rest is OK. Nou, hij kan gerust zijn.
Ons doel van vandaag is niet ambitieus: ergens in de Eiffel terechtkomen. Onze Tomtom wil ons van Leiden over Amsterdam leiden, maar we gaan lekker toch over Rotterdam. Als wraak stuurt ie ons naar Antwerpen, en dwars door Belgie. Niet eens zo gek (we hebben ook een kaart bij ons).
We hebben een heerlijke bak met MP3-tjes voor op de car stereo, het zonnetje schijnt en het BMW-tje ronkt erop los. Bij Düren zakt de stemming wat, want het is daar spitsuur. Het stoplicht springt op rood, en blijft hier eindeloos rood, in Düren is het altijd gekloot. Uiteindelijk komen we terecht in Land-Gut- Hotel Zum Alten Forsthaus, wat we meteen herkennen van een vorige thuisreis. Thuiskomertje! We laten ons het Eiffelse menu gut schmecken: Rehragout met speck- noedels, en een cordon blue groot genoeg voor een peleton ME-ers. Dit alles omspoeld met een voorproefje van de beloofde bierstromen, en we scoren de eerste Müller-Thurgau. Nu nog even de veren dekbedden testen en morgen verder richting het Zuiden!

Na een welkome nachtrust gaat om half acht de wekker. Het is vakantie en ik heb hem speciaal gezet om er nu lekker een lel tegen aan te kunnen geven. Opzouten jij! In our own time, zoals de engelsen zo mooi zeggen, staan we relaxed op en genieten een eenvoudig doch voedzaam ontbijt. Het afrekenen aan de balie gaat gewoon met de knaloranje giropas. Toppie!
Eenmaal op de autobahn bij Keulen is er even een dipje. Vlak voor ons is er een LKW in de hens gegaan, en we zitten in een Totalsperrung. Alleen een eindeloze sliert brandweerwagens, politiebusjes, Hilfewagen en ander gedoe wurmt zich door de corridor gevormd door personenauto's en vrachtwagens, richting de rookpluim een paar honderd meter verder.
Er ontspint zich een vermakelijk tafereel van nieuwsgierige automobilisten, die uit hun auto kruipen om iets op de vangen van het onverwachte spectakel, en er noodgedwongen samen maar een gezellige boel van maken. Er wordt druk heen en weer geflaneerd en gebabbeld. Tot na drie kwartier de weg weer wordt vrijgegeven, Dan breekt meteen de strijd uit wie het snelste weer door kan gassen. Jaques Tati had de scene kunnen schrijven.
Voor de rest is het rijden op de autobahn best saai. Goed uitkijken voor snelle monsters in je achteruitkijkspiegel en voor de lol bijhouden hoeveel keer je welke wagen al hebt ingehaald. Speciale kenmerken helpen, een Belg met een ringbaardje in een snelle Opel, een busje uit Rusland.
Het doel vanvandaag is Bad Toelz bij Muenchen. Vandaar kunnen we of naar Herrenchiemsee (een van de paleizen van Ludwig II) gelegen in de Chiemsee, en/of naar Ludwig' s berghut bij Garmisch Partenkirchen.Die laatste is alleen te voet te bereiken, een wandeling van twee uur (en terug). De hut is de enige van de stulpjes van Ludwig die we nog nooit bezocht hebben. De rest moet je een beetje bijhouden (een bezoekje per tien, twintig jaar is voldoende).
Bad Toelz is een aardig Beiers stadje aan de Isar. Het is er zomers waarschijnlijk een kermis a la Valkenburg, maar nu is het er aangenaam. Hotel Am Wald ligt zowaar in een dorps gedeelte van de stad, dat op loopafstand ligt van de Altstadt. Ja, weer zo'n binnenstad waar je een legpuzzel van 1500 stukjes van kan maken.
Bistro Solo heeft een terras met uitzicht op de Isar, het Isarpark, de brug, en een stukje van de Altstadt. De keuken is Italiaans, eenvoudig en lekker, en het zit vol locals. Daar gaan we dus een hapje eten. In het park voor onze neus ontrolt zich een heuse pantoffelparade, met wandelaars, nordic walkers, fietsers, joggers, mensen met kleine hondjes, enzovoorts. Kijken of we morgen een beetje weer hebben om te wandelen.
(Woensdag 05 september 2012)
Vandaag doen we een poging om Schloss Schachen te bezoeken, de berghut van Ludwig II. Vanaf Garmisch-Partenkirchen of vanaf Elmau twee uur lopen. We kiezen Elmau. De tomtom levert ons na een lange rit af in Hirtensang of zo, waar de weg niet verdergaat. Helaas zitten we niet in een helicopter. Wel een mooie rit overigens. Vooral als je de vierde symphonie van Bruckner erbij draait..
Als we eenmaal op het weggetje naar Elmau staan en de tol willen voldoen, is het over elven. De aardige meneer die de kaartjes verkoopt, heeft het over minstens drie uur naar boven en iets minder terug. Woeps, dat wordt 'm niet vandaag. Gelukkig kan je bij Elmau ook lekker wandelen, en er zijn maar liefst twee kastelen, Schloss Elmau en Kranzbach. Alletwee gewoon 20e eeuws en in gebruik als luxe hotel. De dreigende bliksemflitsen op de buienradar manifesteren zich gelukkig niet, het is zelfs helemaal droog, maar geen koperen ploert vandaag. Na 2 1/2 uur lopen hebben we toch wel het end in de bek (kantoorbanen), dus Schangen doen we nog wel een keer op de terugweg.

We kijken nog wel even aan de oevers van de Isar, die hier nog wild en ongetemd is. Bij Bad Toelz is het een keurige stroom geworden, en bij Muenchen is ie respectabel. Kort daarna floept ie onder in de Donau. Het groenblauwe water stroomt vrij snel en als vanzelf denken we aan het beroemde klankdicht van Smetana over de Moldau.
Hotel am Wald heeft vandaag de laatste Grill-Abend van het seizoen in de aanbieding, met een lekkere rib-eye die buiten op een mega barbeque wordt geprepareerd. Een 'scharfe sauce' met verse spaanse pepertjes maakt het feest kompleet. Voor de kleine eter is er ook rauch-lachs mit rosti-medallions.
(Donderdag 06 september 2012) De verwachte regen is aangekomen in Bayern. Het is tijd om te verkassen. Dat is heel simpel als je niets van tevoren boekt: je checkt uit en vertrekt gewoon. We maken een wonderschone rit door de bergen naar Innsbruck. Dan via Igls en Patsch rijden we hoog boven de Brenner Autobahn het Wipptal in richting Bolzano. Het uitzicht is fenomenaal.

We komen terecht in het skidoprpje La Villa, waar we een appartementje huren bij mevrouw Crazzolare Benedetto. Nothing fancy, but value for money. Het uitzicht is fabuleus, zij het niet vanaf ons balkonnetje.




.

　

.